Ποίηση Βίκτωρα Καραγιάννη / Victor's Poems

English Version below ↆↆ Της Αγάπης το Βαλς   Η ψυχή μου σαν άνεμος τρέχει κοντά σου και σαν οπτασία σε φέρνει μπροστά μου Αγκαλιαζόμαστε, βαθιά στα μάτια κοιταζόμαστε φ ιλιόμαστε, στης αγάπης τη ζάλη χανόμαστε .   Καλοκαιριού ανέμων στροβίλι γινόμαστε για το βαλς της αγάπης σφικτά αγκαλιαζόμαστε Τον πιο όμορφο χορό που όλοι ονειρεύονται και η χαρά με τον έρωτα μαζί μας πορεύονται .      Στην αγκαλιά μου σε νοιώθω σφικτά να κρατιέσαι κ αι την καρδιά σου ακούω απαλά σαν κουνιέσαι Της Αφροδίτης ιέρειες τον έρωτα δοξάζουν κ αι τη ν αγάπη υμνούν καθώς πλησιάζουν.   Κόκκινα ρόδα στο δρόμο μας απλώνουν κ αι γιασεμιού μυρωδιές την πλάση ευωδούν Στης Θεάς τον βωμό τα κορμιά μας ξαπλώνουν κ αι οι φωνές μας τον έρωτα με πάθος υμνούν.                                ...

English Version Below ↆↆ Αφήστε το εγώ γιατί δεν είμαστε μόνοι! (Μεταμεσονύκτιες σκέψεις) Γεννιόμαστε φέροντας το «εγώ» ως σιωπηλό, αχώριστο προικιό στο διάβα της ύπαρξής μας. Βρισκόμαστε περιπλανώμενοι σε απέραντα ανθρώπ ι να πλήθη, κι όμως πορευόμαστε με τα μάτια της ψυχής ερμητικά κλειστά, ανήμποροι να αντικρίσουμε, να αφουγκραστούμε, να γευτούμε την ουσία του άλλου. Ζούμε με την πλάνη της απόλυτης μοναδικότητας, για να γευτούμε στο λυκόφως της ζωής την πιο παγωμένη, αληθινή μοναξιά. Μεγαλώνουμε διεκδικώντας την καταξίωση πάνω σε ξένα δεκανίκια, για να αναφωνήσουμε με αλαζονεία πως τα καταφέραμε όλα μόνοι. Και έπειτα, ψελλίζουμε παράπονα πως η μοίρα στάθηκε σκληρή, πως ποτέ κανείς δεν άπλωσε χέρι βοηθείας. Ανηφορίσαμε τα μονοπάτια της ζωής γκρεμίζοντας τους άλλους, μειώνοντας τις δικές τους αξίες για να υψώσουμε το δικό μας ανάστημα – αποδεικνύοντας το τίποτα στο ίδιο μας το είδωλο. Πληγώσαμε ανθρώπους με πλάγιους τρόπους, καρφώσαμε μαχαίρια στην πλάτη της εμπιστοσύνης, α...

Saint George of Deryneia: The Palimpsest of History April 23, 2026 – Feast Day The spring sun of Deryneia illuminated the hewn stones of the church as Andreas and Eleni approached the entrance. For most, today’s feast was a religious tradition. For the two friends, armed with the new interdisciplinary study, it was a descent into an eight-century-old architectural palimpsest. I. The External Stratigraphy: A Living Structure They stood first at the eastern side. "Look at the polygonal apse of the sanctuary," Eleni remarked. "It is the hallmark of the Late Byzantine period. This 15th-century core is the heart of the church." Moving westward, Andreas pointed out the joints in the masonry. "This is where the church grew to accommodate the community. During the Ottoman period, the building was extended twice toward the west. It is staggering how the craftsmen of the Tourkokratia (Ottoman rule) attempted to bind the new masonry with the old Gothic shell....

The Easter Huts: In the Threshing Floor of Love, Joy, and Faith The Architects of Tradition The spring of 1905 found Deryneia bathed in a light that seemed to spring from hope itself. In a village of eighty stone houses and four hundred and fifty souls, the construction of the Church of Saint Modestos had brought an unprecedented buzz. However, the true "kingdom" of the day was not found inside the temple, but right next to it: on the old threshing floor, which had been meticulously cleared of manure to welcome the youth. There, far from the solemnity of the elders who watched with "crooked" (judgmental) eyes from the coffee shop, the teenagers had staged their own revolution. Giannis and Ttoullis, their hands soiled with earth and straw, struggled with ropes on the wooden beams. “Tighten the rope on the beam, Gianni!” Ttoullis shouted, wiping dust and sweat from his face. “We don’t want the kalyfi (hut) falling on our heads while the violin is playing!” ...

Egg Dyeing: “A Ritual of Remembrance in Maroulla’s Kitchen” The Sacred Silence of Red Thursday The sun had not yet risen over the plains of our village, but Grandma Maroulla’s kitchen was already the center of the world. A sacred silence reigned within—that heavy, almost tangible stillness of Holy Thursday, which was not an absence of sound, but a presence of awe. In Cyprus, we call it Kokkinopempti (Red Thursday), because the day is dyed with the color of sacrifice. "Come, children, gather 'round. Come, Thomas, come Maria; approach, Emily, Damian," Grandma called to her grandchildren, her voice sounding like a prayer. "Today we do not speak much. Today, our hearts are crucified. Today nature lends its blood to Hope." The Preparation: The Body of Christ On the old stone bench, the "village" eggs waited in wicker baskets. These were eggs from the yard's free-range hens, with shells hard as rock. "Do you see?" Lady Maroulla said,...

  My Greek poems! English version below.  ↓↓    Του Νέου Χρόνου οι Υποσχέσεις! Τώρα που ο νέος χρόνος ξεπρόβαλε στο φως, ας είναι ο δρόμος όλων μας γλυκός και ανθηρός. Με την υγεία συντροφιά, και χάρη στην καρδιά, να είναι η κάθε μας στιγμή γεμάτη από χαρά.   Ελευθερία κι ειρήνη, στον τόπο μας να ‘ρθει, και η κάθε προσδοκία μας τον δρόμο της να βρει. Στους φίλους όλους εύχομαι χαρές και ευτυχία, να φέρνει η μέρα η κάθε μια μεγάλη αισιοδοξία.   Να έχει η μέρα μας ορμή, τη δύναμη την πρώτη, στου νέου χρόνου την αυγή, τη φωτεινή τη νιότη. Με σκέψη αισιόδοξη και πνεύμα διαυγές, ας τον προϋπαντήσουμε τον χρόνο με ευχές.                                                      ...

My Greek poems! English version below.  ↓↓                                                                                     «Χριστός γεννάται σήμερον στη φάτνη τη δική μας. Χριστός γεννάται σήμερον και χαίρεται η ψυχή μας.» «Χρόνια πολλά να ζήσετε κι’ εσείς και τα παιδιά σας Χαρά κι’ αγάπη να’ χετε πάντα μέσ’ στην καρδιά σας»                                                                                 ΚΒΓ «Christ is born this holy day within our humble stall, Great joy now fills our spirits and brings peace to one and all. May many years of health and life ...

Christmas Eve Night! A heavy Christmas Eve hung over the world. Outside, the cold cut like a knife through an eerie frost. Inside, the house was equally glacial—a silent freeze that seemed to have sucked all the warmth out of the hearth. An old woman sat alone in her carved wooden rocking chair by the window of the frost-rimed room. She held a family photograph, yellowed by time, clutched in her hands with a sacred intensity. A threadbare, tattered blanket struggled to keep even a flickering warmth within her frail, withered body. Beside her, a lamp blackened by soot and low on oil cast only a faint, yellowish whisper of light into the dense shadows. The old woman gazed with a vacant, unfocused look out the window, her head nodding rhythmically to the motion of the chair. It moved like a steady pendulum, carrying her thoughts far away, beyond the seas and the mountains. Her weary spirit abandoned her tired body and flew to foreign lands to find her only son, whom she had not seen...

Το Φως στην Παγωμένη Νύχτα! Βράδυ βαρύ, παραμονής Χριστουγέννων.  Έξω, το κρύο έκοβε σαν ξυράφι μέσα από μια απόκοσμη παγωνιά. Μέσα, το σπίτι ήταν εξίσου παγωμένο—μια βουβή παγωνιά που έμοιαζε να έχει ρουφήξει κάθε ίχνος ζεστασιάς από τη γη. Μια ηλικιωμένη γυναίκα καθόταν μόνη στην ξυλόγλυπτη κουνιστή πολυθρόνα της, δίπλα στο παράθυρο του δωματίου που ήταν σκεπασμένο από την πάχνη. Κρατούσε στα χέρια της, με μια ιερή ευλάβεια, μια οικογενειακή φωτογραφία κιτρινισμένη από τον χρόνο. Μια φθαρμένη, κουρελιασμένη κουβέρτα πάσχιζε να κρατήσει μια στάλα ζεστασιάς στο αδύναμο, γερασμένο σώμα της. Δίπλα της, ένα λυχνάρι μαυρισμένο από την κάπνα και με ελάχιστο λάδι, έριχνε μόνο έναν αμυδρό, κιτρινωπό ψίθυρο φωτός στις πυκνές σκιές. Η γριά κοίταζε με βλέμμα κενό και απλανές έξω από το παράθυρο, με το κεφάλι της να γέρνει ρυθμικά στον παλμό της πολυθρόνας. Κουνιόταν σαν σταθερό εκκρεμές, ταξιδεύοντας τις σκέψεις της μακριά, πέρα από θάλασσες και βουνά. Το κουρασμένο της πνεύμα εγκατέλε...

  Η Λαϊκή Ποίηση στη Δερύνεια: Μια Ζωντανή Κληρονομιά Η περιοχή των Κοκκινοχωρίων στην επαρχία Αμμοχώστου, στην οποία ανήκει και η Δερύνεια , αποτελεί μια από τις πιο ζωντανές κοιτίδες της κυπριακής λαϊκής παράδοσης, με τη Λαϊκή Ποίηση (Τσιαττιστή) να βρίσκεται στο επίκεντρο. 1. Η Καρδιά της Παράδοσης: Η Τσιαττιστή Η Τσιαττιστή είναι η κορυφαία μορφή λαϊκής ποίησης στα Κοκκινοχώρια, μια αυθόρμητη, προφορική ανταλλαγή στίχων μεταξύ δύο ποιητών (Τσιαττιστές) σε ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο στίχο. Η σημασία της αναγνωρίστηκε με την εγγραφή της στον Αντιπροσωπευτικό Κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας της UNESCO το 2011 . 2. Χρονολογική Καταγραφή Ποιητών της Δερύνειας 19ος Αιώνας (Προπαίδεια και Παράδοση) Κώνσταντος Χατζημαυρουδής (Προπάππος) Στοιχεία: Φαίνεται να ασχολείτο με την ποίηση ή τουλάχιστον να του άρεσε. Διασώζονται: Δύο παραλλαγές δίστιχων (πιθανόν μοιρολόγια) που συνήθιζε να λέει.   Πρώτο Μισό του 20ού Αιώνα ...