Ποίηση Βίκτωρα Καραγιάννη / Victor's Poems

The Easter Huts: In the Threshing Floor of Love, Joy, and Faith The Architects of Tradition The spring of 1905 found Deryneia bathed in a light that seemed to spring from hope itself. In a village of eighty stone houses and four hundred and fifty souls, the construction of the Church of Saint Modestos had brought an unprecedented buzz. However, the true "kingdom" of the day was not found inside the temple, but right next to it: on the old threshing floor, which had been meticulously cleared of manure to welcome the youth. There, far from the solemnity of the elders who watched with "crooked" (judgmental) eyes from the coffee shop, the teenagers had staged their own revolution. Giannis and Ttoullis, their hands soiled with earth and straw, struggled with ropes on the wooden beams. “Tighten the rope on the beam, Gianni!” Ttoullis shouted, wiping dust and sweat from his face. “We don’t want the kalyfi (hut) falling on our heads while the violin is playing!” ...

Egg Dyeing: “A Ritual of Remembrance in Maroulla’s Kitchen” The Sacred Silence of Red Thursday The sun had not yet risen over the plains of our village, but Grandma Maroulla’s kitchen was already the center of the world. A sacred silence reigned within—that heavy, almost tangible stillness of Holy Thursday, which was not an absence of sound, but a presence of awe. In Cyprus, we call it Kokkinopempti (Red Thursday), because the day is dyed with the color of sacrifice. "Come, children, gather 'round. Come, Thomas, come Maria; approach, Emily, Damian," Grandma called to her grandchildren, her voice sounding like a prayer. "Today we do not speak much. Today, our hearts are crucified. Today nature lends its blood to Hope." The Preparation: The Body of Christ On the old stone bench, the "village" eggs waited in wicker baskets. These were eggs from the yard's free-range hens, with shells hard as rock. "Do you see?" Lady Maroulla said,...

  My Greek poems! English version below.  ↓↓    Του Νέου Χρόνου οι Υποσχέσεις! Τώρα που ο νέος χρόνος ξεπρόβαλε στο φως, ας είναι ο δρόμος όλων μας γλυκός και ανθηρός. Με την υγεία συντροφιά, και χάρη στην καρδιά, να είναι η κάθε μας στιγμή γεμάτη από χαρά.   Ελευθερία κι ειρήνη, στον τόπο μας να ‘ρθει, και η κάθε προσδοκία μας τον δρόμο της να βρει. Στους φίλους όλους εύχομαι χαρές και ευτυχία, να φέρνει η μέρα η κάθε μια μεγάλη αισιοδοξία.   Να έχει η μέρα μας ορμή, τη δύναμη την πρώτη, στου νέου χρόνου την αυγή, τη φωτεινή τη νιότη. Με σκέψη αισιόδοξη και πνεύμα διαυγές, ας τον προϋπαντήσουμε τον χρόνο με ευχές.                                                      ...

My Greek poems! English version below.  ↓↓                                                                                     «Χριστός γεννάται σήμερον στη φάτνη τη δική μας. Χριστός γεννάται σήμερον και χαίρεται η ψυχή μας.» «Χρόνια πολλά να ζήσετε κι’ εσείς και τα παιδιά σας Χαρά κι’ αγάπη να’ χετε πάντα μέσ’ στην καρδιά σας»                                                                                 ΚΒΓ «Christ is born this holy day within our humble stall, Great joy now fills our spirits and brings peace to one and all. May many years of health and life ...

Christmas Eve Night! A heavy Christmas Eve hung over the world. Outside, the cold cut like a knife through an eerie frost. Inside, the house was equally glacial—a silent freeze that seemed to have sucked all the warmth out of the hearth. An old woman sat alone in her carved wooden rocking chair by the window of the frost-rimed room. She held a family photograph, yellowed by time, clutched in her hands with a sacred intensity. A threadbare, tattered blanket struggled to keep even a flickering warmth within her frail, withered body. Beside her, a lamp blackened by soot and low on oil cast only a faint, yellowish whisper of light into the dense shadows. The old woman gazed with a vacant, unfocused look out the window, her head nodding rhythmically to the motion of the chair. It moved like a steady pendulum, carrying her thoughts far away, beyond the seas and the mountains. Her weary spirit abandoned her tired body and flew to foreign lands to find her only son, whom she had not seen...

Το Φως στην Παγωμένη Νύχτα! Βράδυ βαρύ, παραμονής Χριστουγέννων.  Έξω, το κρύο έκοβε σαν ξυράφι μέσα από μια απόκοσμη παγωνιά. Μέσα, το σπίτι ήταν εξίσου παγωμένο—μια βουβή παγωνιά που έμοιαζε να έχει ρουφήξει κάθε ίχνος ζεστασιάς από τη γη. Μια ηλικιωμένη γυναίκα καθόταν μόνη στην ξυλόγλυπτη κουνιστή πολυθρόνα της, δίπλα στο παράθυρο του δωματίου που ήταν σκεπασμένο από την πάχνη. Κρατούσε στα χέρια της, με μια ιερή ευλάβεια, μια οικογενειακή φωτογραφία κιτρινισμένη από τον χρόνο. Μια φθαρμένη, κουρελιασμένη κουβέρτα πάσχιζε να κρατήσει μια στάλα ζεστασιάς στο αδύναμο, γερασμένο σώμα της. Δίπλα της, ένα λυχνάρι μαυρισμένο από την κάπνα και με ελάχιστο λάδι, έριχνε μόνο έναν αμυδρό, κιτρινωπό ψίθυρο φωτός στις πυκνές σκιές. Η γριά κοίταζε με βλέμμα κενό και απλανές έξω από το παράθυρο, με το κεφάλι της να γέρνει ρυθμικά στον παλμό της πολυθρόνας. Κουνιόταν σαν σταθερό εκκρεμές, ταξιδεύοντας τις σκέψεις της μακριά, πέρα από θάλασσες και βουνά. Το κουρασμένο της πνεύμα εγκατέλε...