Ποίηση Βίκτωρα Καραγιάννη / Victor's Poems

  My Greek poems! English version below.  ↓↓    Του Νέου Χρόνου οι Υποσχέσεις! Τώρα που ο νέος χρόνος ξεπρόβαλε στο φως, ας είναι ο δρόμος όλων μας γλυκός και ανθηρός. Με την υγεία συντροφιά, και χάρη στην καρδιά, να είναι η κάθε μας στιγμή γεμάτη από χαρά.   Ελευθερία κι ειρήνη, στον τόπο μας να ‘ρθει, και η κάθε προσδοκία μας τον δρόμο της να βρει. Στους φίλους όλους εύχομαι χαρές και ευτυχία, να φέρνει η μέρα η κάθε μια μεγάλη αισιοδοξία.   Να έχει η μέρα μας ορμή, τη δύναμη την πρώτη, στου νέου χρόνου την αυγή, τη φωτεινή τη νιότη. Με σκέψη αισιόδοξη και πνεύμα διαυγές, ας τον προϋπαντήσουμε τον χρόνο με ευχές.                                                      ...

My Greek poems! English version below.  ↓↓                                                                                     «Χριστός γεννάται σήμερον στη φάτνη τη δική μας. Χριστός γεννάται σήμερον και χαίρεται η ψυχή μας.» «Χρόνια πολλά να ζήσετε κι’ εσείς και τα παιδιά σας Χαρά κι’ αγάπη να’ χετε πάντα μέσ’ στην καρδιά σας»                                                                                 ΚΒΓ «Christ is born this holy day within our humble stall, Great joy now fills our spirits and brings peace to one and all. May many years of health and life ...

Christmas Eve Night! A heavy Christmas Eve hung over the world. Outside, the cold cut like a knife through an eerie frost. Inside, the house was equally glacial—a silent freeze that seemed to have sucked all the warmth out of the hearth. An old woman sat alone in her carved wooden rocking chair by the window of the frost-rimed room. She held a family photograph, yellowed by time, clutched in her hands with a sacred intensity. A threadbare, tattered blanket struggled to keep even a flickering warmth within her frail, withered body. Beside her, a lamp blackened by soot and low on oil cast only a faint, yellowish whisper of light into the dense shadows. The old woman gazed with a vacant, unfocused look out the window, her head nodding rhythmically to the motion of the chair. It moved like a steady pendulum, carrying her thoughts far away, beyond the seas and the mountains. Her weary spirit abandoned her tired body and flew to foreign lands to find her only son, whom she had not seen...

Το Φως στην Παγωμένη Νύχτα! Βράδυ βαρύ, παραμονής Χριστουγέννων.  Έξω, το κρύο έκοβε σαν ξυράφι μέσα από μια απόκοσμη παγωνιά. Μέσα, το σπίτι ήταν εξίσου παγωμένο—μια βουβή παγωνιά που έμοιαζε να έχει ρουφήξει κάθε ίχνος ζεστασιάς από τη γη. Μια ηλικιωμένη γυναίκα καθόταν μόνη στην ξυλόγλυπτη κουνιστή πολυθρόνα της, δίπλα στο παράθυρο του δωματίου που ήταν σκεπασμένο από την πάχνη. Κρατούσε στα χέρια της, με μια ιερή ευλάβεια, μια οικογενειακή φωτογραφία κιτρινισμένη από τον χρόνο. Μια φθαρμένη, κουρελιασμένη κουβέρτα πάσχιζε να κρατήσει μια στάλα ζεστασιάς στο αδύναμο, γερασμένο σώμα της. Δίπλα της, ένα λυχνάρι μαυρισμένο από την κάπνα και με ελάχιστο λάδι, έριχνε μόνο έναν αμυδρό, κιτρινωπό ψίθυρο φωτός στις πυκνές σκιές. Η γριά κοίταζε με βλέμμα κενό και απλανές έξω από το παράθυρο, με το κεφάλι της να γέρνει ρυθμικά στον παλμό της πολυθρόνας. Κουνιόταν σαν σταθερό εκκρεμές, ταξιδεύοντας τις σκέψεις της μακριά, πέρα από θάλασσες και βουνά. Το κουρασμένο της πνεύμα εγκατέλε...