Ποίηση Βίκτωρα Καραγιάννη / Victor's Poems

English Version below ↆↆ Της Αγάπης το Βαλς   Η ψυχή μου σαν άνεμος τρέχει κοντά σου και σαν οπτασία σε φέρνει μπροστά μου Αγκαλιαζόμαστε, βαθιά στα μάτια κοιταζόμαστε φ ιλιόμαστε, στης αγάπης τη ζάλη χανόμαστε .   Καλοκαιριού ανέμων στροβίλι γινόμαστε για το βαλς της αγάπης σφικτά αγκαλιαζόμαστε Τον πιο όμορφο χορό που όλοι ονειρεύονται και η χαρά με τον έρωτα μαζί μας πορεύονται .      Στην αγκαλιά μου σε νοιώθω σφικτά να κρατιέσαι κ αι την καρδιά σου ακούω απαλά σαν κουνιέσαι Της Αφροδίτης ιέρειες τον έρωτα δοξάζουν κ αι τη ν αγάπη υμνούν καθώς πλησιάζουν.   Κόκκινα ρόδα στο δρόμο μας απλώνουν κ αι γιασεμιού μυρωδιές την πλάση ευωδούν Στης Θεάς τον βωμό τα κορμιά μας ξαπλώνουν κ αι οι φωνές μας τον έρωτα με πάθος υμνούν.                                ...

English Version Below ↆↆ Αφήστε το εγώ γιατί δεν είμαστε μόνοι! (Μεταμεσονύκτιες σκέψεις) Γεννιόμαστε φέροντας το «εγώ» ως σιωπηλό, αχώριστο προικιό στο διάβα της ύπαρξής μας. Βρισκόμαστε περιπλανώμενοι σε απέραντα ανθρώπ ι να πλήθη, κι όμως πορευόμαστε με τα μάτια της ψυχής ερμητικά κλειστά, ανήμποροι να αντικρίσουμε, να αφουγκραστούμε, να γευτούμε την ουσία του άλλου. Ζούμε με την πλάνη της απόλυτης μοναδικότητας, για να γευτούμε στο λυκόφως της ζωής την πιο παγωμένη, αληθινή μοναξιά. Μεγαλώνουμε διεκδικώντας την καταξίωση πάνω σε ξένα δεκανίκια, για να αναφωνήσουμε με αλαζονεία πως τα καταφέραμε όλα μόνοι. Και έπειτα, ψελλίζουμε παράπονα πως η μοίρα στάθηκε σκληρή, πως ποτέ κανείς δεν άπλωσε χέρι βοηθείας. Ανηφορίσαμε τα μονοπάτια της ζωής γκρεμίζοντας τους άλλους, μειώνοντας τις δικές τους αξίες για να υψώσουμε το δικό μας ανάστημα – αποδεικνύοντας το τίποτα στο ίδιο μας το είδωλο. Πληγώσαμε ανθρώπους με πλάγιους τρόπους, καρφώσαμε μαχαίρια στην πλάτη της εμπιστοσύνης, α...