Ανήμερα του Άη Λιά - On Saint Elias Day

 My Greek poems! English version below. ↓↓

  Ανήμερα του Άη Λιά

Ανεβαίνοντας τη διάβαση τ' Αγίου Παύλου,

στον δρόμο για την Αετοφωλιά,

στην κόψη του ζυγού, στα δεξιά,

στον Πενταδάκτυλο ψηλά,

ακροβατεί του προφήτη Ηλιού η εκκλησιά,

Αλειτούργητη, ερειπωμένη πια.

 

Στους μαυρισμένους τοίχους της,

άτακτα χαραγμένα με σουγιά,

τα ονόματα στρατιωτών

παλεύουν με την αιωνιότητα.

Κάποιοι τα χάραξαν χρόνια πριν,

κι' άλλοι, πριν η κερκόπορτα ανοίξει.

 

Ανήμερα του Άη Λιά, στις είκοσι Ιούλη,

πριχού ν' ανάψουνε κερί στη χάρη του Αγίου,

καυτό μολύβι εχθρικό τους ξέσχισε τα στήθια,

αφήνοντας στ' αρπακτικά το άψυχο κορμί τους,

μονάχα τ' όνομά τους αμυδρά έχει μείνει.

 

Στον ίσκιο των κυπαρισσιών πιο κάτω,

μια ζώνη σφαίρες κι' ένας φανός θυέλλης

σκουριάζουνε στη ματωμένη γη.

Ένα κτίσμα από μπετόν μαρτυρεί τον Χώρο Σύνταξης

των προδομένων παλικαριών.

Ανάγλυφο το 231 Τάγμα Πεζικού (Τ.Π.) ακόμα στέκει.

 

Τα χρόνια περνούν, πενήντα ένα.

Ποιος ξέρει τώρα πού να βρει το εκκλησάκι ετούτο;

Ποιος άραγε θυμάται τα ονόματα στρατιωτών,

χαραγμένα στον ραγισμένο τοίχο;

Ο χρόνος περνά, η μνήμη ξεθωριάζει.

Για πόσο ακόμα, οι σφαίρες και ο φανός θυέλλης,

θα στέκουν μάρτυρες αδιάψευστοι της προδοσίας;                                                                  

                                                       ΚΒΓ

 

On Saint Elias Day

Climbing the pass of Agios Pavlos,

toward Aetofolia,

perched on the eastern slope

of the Pentadactylos range

there, the church of Prophet Elias,

long ruined and silent.

 

On its blackened walls,

the names of soldiers,

carved crudely with a knife,

struggle now with eternity.

Some were etched years ago,

and some, just moments before

the back door opened.

 

On Saint Elias Day, July 20th,

as they sought to light a candle

for the Saint's grace,

hot enemy lead tore through their chests,

leaving their lifeless bodies to the predators.

Only a faint trace of their name remains.

 

In the shade of the cypresses below,

a chain of bullets and a storm lamp

rust upon the bloody earth.

A concrete building marks

the Assembly Point of those betrayed lads.

The 231st Infantry Battalion's (IB) relief still stands.

 

Fifty-one years have passed.

Who now knows where to find this ruin?

Who remembers the names of soldiers

engraved on that cracked wall?

Time passes; memory fades.

For how much longer will the bullets and the lamp

remain indisputable witnesses of the betrayal?

                                                              KVJ