Ήταν Δεκαπεντάουστος - The Fifteenth of August 1974

 My Greek poems! English version below. ↓↓

Βίντεο: Αμμόχωστος

Ήταν Δεκαπεντάουστος

Φίλοι μου αγροικάτε μου, κάμνετε καïρέττι

Σύρτε κοντά  ν’ ακούσετε τζιαι το δικόν μου μέττι.

«Ήταν δεκαπεντάουστος λλίον πριχού νυχτώσει

που είπαν πως εμπήκασiν οι Τούτρζιοι στο Βαρώσι.

 

Κάποιοι εφωνάζαν φύετε, γιατ’ έρκουνται οι Τούρτσιοι

στον νουν τους άλλα είχασιν, τα μάτια τους να φκούσι.

Μάνες μωρά γέροι τζιαι ρκές, επιάχασιν την στράτα

τζι’ αφήκασιν τα σπίτια τους, που τα κακά μαντάτα.

 

Ούλλος ο κόσμος έφυεν, μαζίν τζι’ οι στρατιώτες

γιατί εγκαταλείψαν τους οι ηγέτες τζι’ οι προδότες.

Εφεύκαν ανυπόλυτοι τζιαι αναμαλλιασμένοι

με δάρκα εις τα μάκια τους τζιαι την καρκιάν καμένη

 

τρισπήλιν τ’ αυτοκίνητα πηαίνναν να χαθούσιν

ακόμα τζιαι παρπατητοί εφεύκαν να σωθούσιν

Μαζίν τους εν επιάννασιν τίποτε για να πάρουν

Μόνον ψουμίν για τα μωρά, όσπου να την σαρβάρουν

 

Είσιεν που καταρκούντασιν τζιείνους που τα εκάμαν

Τζι’ είσιεν που για παριορκάν  εκάμναν τζι’ έναν τάμαν.

Να τους ποσπάσει ο Γριστός που τζιείν την τραγωδία

τζιαι μιαν λαμπάδαν ν’ άψουσιν μπροστά στην Παναγία.

 

‘Αλλοι πουκάστες τερατσιές τζι’ άλλοι μεσ’ στα τσιατίρκα

μαζίν αρκόντοι τζιαι φτωσιοί εμπήκαν τζιαι χωστήκαν.

Έτσι μας εκατάντησαν το μίσος τζι’ ή διχόνοια

πρόσφυγες μεσ’ στον τόπο μας, κοντά πενήντα γρόνια

 

Εις τες αρκές ξειάσαμεν τα μίση τζιαι τα πάθη

μα έν επέρασεν τζιαιρός τζι’ αρκέψαμεν τα λάθη.

Θεέ μου δώς μας φώτιση τζιαι λάμψη στο μυαλό μας

ν’ αφήκουμεντ’ εγωισμούς τζια δούμεν το καλόν μας.

 

Εύκουμαι εις τους πρόσφυγες ούλλοι να πάσιν πίσω

Την Τζιύπρο μας ελεύτερη να δω όσον τζιάν ζήσω.»

Ευκαριστώ σας φίλοι μου που μείνετε κοντά μου

Τζι’ ακούσετε το μέττι μου, που φκειν που την καρκιά μου.

ΚΒΓ

The Fifteenth of August

My friends, come close, pay attention right away,

I've got a story for you I must convey.

It was the Fifteenth of August, just as darkness fell,

when the Turks marched into Varosha's citadel.

 

Some screamed, "Flee, the Turkish army is near,"

others had darker motives, driven by ill cheer.

Mothers, babies, the aged, with sorrow and fright,

abandoned their homes upon hearing the terrible plight.

 

Everyone fled then, even the troops had to leave,

betrayed by the leaders, the traitors, in whom they believed.

They ran with bare feet and their hair all unbound,

with tears in their eyes and their poor hearts burned to the ground.

 

The cars were all crammed, on roads leading to doom,

and people walked, desperate to escape the gloom.

They didn't grab valuables or treasures to keep,

just bread for the babies before they could sleep.

 

Some cursed the wicked who had brought forth the deed,

while others vowed solemn prayers, planting a sacred seed.

That Christ would save them from that brutal, awful stage,

and they'd light a great candle to the Virgin on the sacred page.

 

Under carob trees and within flimsy tents they hid fast,

the rich and the poor, together, their fortune now cast.

This is what hatred and our internal divide have created,

refugees in our own country, for fifty years fated.

 

At first, our old hatreds and passions we cast aside,

but the time passed too quickly, and mistakes we couldn't hide.

My God, shine a light so our minds may comprehend,

to drop our own egos and see a better end.

 

I wish all the refugees could finally return,

and see Cyprus free, for as long as I burn.

Thank you, dear friends, for staying and lending your ear,

to this story of sorrow that poured from my heart here.

                                                                              KVJ