Βαρώσι, πόλη αγαπημένη - Varosha, beloved city

My Greek poems! English version below.

 Βίντεο: Μια ματιά στο Βαρώσι

Βαρώσι, πόλη αγαπημένη!

Σε αγάπησα περπατώντας στα μοσχομυρισμένα σου περιβόλια και στην χρυσή σου αμμουδιά.

Δεν ξέρω πόσα ήταν τα δέντρα σου, ούτε πόσα τα φωτισμένα σου σπιτάκια. Ίσως τόσα όσες και οι μέρες που είμαστε μακριά σου, πόλη προδομένη.

Ξέρω πως ήμουν δεκατεσσάρων όταν τα πρώτα σου φώτα έσβησαν και μαύρισε η ψυχή των ανθρώπων σου, πόλη σκλαβωμένη.

Έκτοτε, μετρώ τα φώτα σου που χάνονται και τα δέντρα σου που μαραίνονται.

Δεκαοκτώ χιλιάδες και κάτι ημέρες!

Τόσα τα φώτα που έσβησαν, τόσα και τα δέντρα που χάθηκαν μέσα στον χρόνο. Πενήντα ένα χρόνια, δεκαοκτώ χιλιάδες ημέρες. Όσες και οι ψυχές των ανθρώπων που έσβησαν μαζί με τα φώτα σου, πόλη θλιμμένη.

Είμαι πλέον στα εξήντα πέντε και ακόμα σε αγαπώ.

Μου λείπεις το ίδιο πολύ, όσο και τότε που είδα τα πρώτα σου φωτάκια να σβήνουν, πενήντα ένα χρόνια πριν, την μαύρη εκείνη μέρα που μαύρισε η ψυχή των ανθρώπων σου και μαζί τους μαύρισες κι εσύ, πόλη αγαπημένη.

Αμέτρητα φωτάκια έσβησαν ένα-ένα μέσα στον χρόνο, όπως σβήνουν και οι αναμνήσεις, μία-μία.

Μόνο η ελπίδα και η αγάπη μας για σένα δεν σβήνουν ποτέ, πόλη λατρεμένη.

                                                                                                                    ΚΒΓ

Varosha, beloved city!

I fell in love with you walking through your fragrant groves and across your golden sand.

I don't know how many your trees were, nor how many your lit little houses. Perhaps as many as the days we have been away from you, betrayed city.

I know I was fourteen when your first lights went out and the soul of your people darkened, enslaved city.

Since then, I count the lights that vanish and the trees that wither.

Eighteen thousand and some days!

That is perhaps the number of lights that extinguished, and the trees that withered and were lost to time. Fifty-one years, eighteen thousand days. As many as the souls of the people that went out along with your lights, sorrowful city.

I am now sixty-five and I still love you the same.

I miss you just as much as I did when I saw your first little lights fading, fifty-one years ago, that dark day when the soul of your people darkened, and you darkened with them, beloved city.

Countless little lights went out one by one over time, just as memories fade away one by one.

Only our hope and love for you will never fade, adored city.

                                                                                        KVJ

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Δίστιχα στην θεά του έρωτα - Couplets to the Goddess of Love

  My Greek poems! English version below. βίντεο με απαγγελία τσιαττιστών 12+1 Δίστιχα στην θεά του έρωτα! Στην Κύπρον τ’ όμορφον νησί, της Αφροδίτης χώρα όπου επαρπάταν η θεά, εξεφυτρώναν φκιόρα   Στον κόσμον η πιο όμορφη, ήτουν η Αφροδίτη τζι’ εδώκαν της το όνομα, στον πιο λαμπρόν πλανήτη   Η Πούλια τζι’ ο Αυγερινός, τα δκυο λαμπρά τα άστρα εν η θεά του έρωτα, ντυμένη μέσ’ τα άσπρα   τζι’εικά’ στην Πέτραν του Ρωμιού, πο’ φκειν η Αφροδίτη ελούννετουν μια κορασιά, τζιαι πέλλανα στο δείν της   Επήρα την στο ιερόν, τζιει κάτω πούν τα Κούκλια τζι’ αζούλεψεν της η θεά, γιατί ήτουν μια κούκλα   Στης Αφροδίτης τα λουτρά, μέσ’ την καρκιάν τ’ Ακάμα εδώκαμεν τον λόον, μας να ζήσουμεν αντάμα   Στο ιερόν τ’ Απόλλωνα, που τον λαλούν Ιλάτην εβάλα την στ’ αγκάλια μου, τζιαι πρωτοφίλησα την   Στην Αφροδίτην την θεάν, εκάμαμεντε τάμαν μόνον αγάπες τζιαι χαρές, να έχουμεν αντάμα   Στης Αφροδίτης της τον ναόν, τ...
Read more

The custom of The Easter Huts

Image
The Easter Huts: In the Threshing Floor of Love, Joy, and Faith The Architects of Tradition The spring of 1905 found Deryneia bathed in a light that seemed to spring from hope itself. In a village of eighty stone houses and four hundred and fifty souls, the construction of the Church of Saint Modestos had brought an unprecedented buzz. However, the true "kingdom" of the day was not found inside the temple, but right next to it: on the old threshing floor, which had been meticulously cleared of manure to welcome the youth. There, far from the solemnity of the elders who watched with "crooked" (judgmental) eyes from the coffee shop, the teenagers had staged their own revolution. Giannis and Ttoullis, their hands soiled with earth and straw, struggled with ropes on the wooden beams. “Tighten the rope on the beam, Gianni!” Ttoullis shouted, wiping dust and sweat from his face. “We don’t want the kalyfi (hut) falling on our heads while the violin is playing!” ...
Read more

Christmas Story!

Christmas Eve Night! A heavy Christmas Eve hung over the world. Outside, the cold cut like a knife through an eerie frost. Inside, the house was equally glacial—a silent freeze that seemed to have sucked all the warmth out of the hearth. An old woman sat alone in her carved wooden rocking chair by the window of the frost-rimed room. She held a family photograph, yellowed by time, clutched in her hands with a sacred intensity. A threadbare, tattered blanket struggled to keep even a flickering warmth within her frail, withered body. Beside her, a lamp blackened by soot and low on oil cast only a faint, yellowish whisper of light into the dense shadows. The old woman gazed with a vacant, unfocused look out the window, her head nodding rhythmically to the motion of the chair. It moved like a steady pendulum, carrying her thoughts far away, beyond the seas and the mountains. Her weary spirit abandoned her tired body and flew to foreign lands to find her only son, whom she had not seen...
Read more