Πέτρα υπό οπτική γωνία - To see it otherwise

 My Greek poems! English version below. ↓↓

Πέτρα υπό οπτική γωνία!

Μια πέτρα ανέμελα πεσμένη

στο έδαφος.

Κάποιος ζευγολάτης την ξέθαψε

με το αλέτρι του.

Ένας γεωργός την έκανε ξερολιθιά

στον αμπελώνα του.

Κάποιος βοσκός την έκανε προσκέφαλο μια νύκτα

του καλοκαιριού.

Ένας οδοιπόρος την έκανε κάθισμα καταμεσής

του δρόμου.

Κάποιος κίστης την έβαλε λιθάρι στον τοίχο

ενός σπιτιού.

Ένα πιτσιρίκι την έριξε στο κεφάλι αλλουνού

κυνηγώντας το ξοπίσω.

Κάποιος γραφιάς την έβαλε βαρίδι στα χαρτιά

όταν φυσούσε ο άνεμος.

Ένας ψαράς την έκανε άγκυρα

στην θαλασσοδαρμένη του βαρκούλα.

Κάποιος απρόσεκτος σκουντούφλησε πάνω της

ξυπόλητος.

Ένας αλληγορητής την είπε η πέτρα του σκανδάλου.

Κάποιος άτεχνος την είπε Ρότσα,

άγονη κι’ άγώνιαστη πέτρα απελέκητη.

Ένας ρομαντικός είπε πως μια πέτρα μιλά.

Του λέει πώς βρέθηκε στην πολεμίστρα

ενός κάστρου

στον τρούλλο μιας ερειπωμένης

εκκλησιάς

πώς έγινε κλειδί στην καμάρα

κάποιου γεφυριού.

Του εξιστορεί πώς,

ένα κοχύλι χώθηκε μέσα στην άμμο

μυριάδες χρόνια πριν.

Η άμμος το έσφιξε δυνατά σαν αγκάλη

και έγιναν πέτρα επάνω στην κορφή

ενός λόφου

μακριά από την θάλασσα.

                                ΚΒΓ

 

To see it otherwise

A stone, fallen

without consequence.

A plowman wrenched it from the earth

with the sharp blade of his plow.

A farmer made it a bulwark,

a drystack for his struggling vineyard.

A shepherd made it a cool pillow,

a brief rest on a summer night. 

A weary hiker claimed it

as a throne

in the middle of his way.

A mason sealed it, silently,

into the wall of a house.

A child, in frantic chase,

a little boy hurled it

at the back of another's head.

A clerk set it on loose papers,

a dead weight against the wind's invisible blow.

A fisherman made it an anchor

for his battered, humble boat.

Someone careless stumbled, barefooted, upon it.

An allegorist saw the dark mark,

and named it "the scandal's stone."

Someone unskilled called it a Rock,

barren and uncut, a rough, cold thing.

A romantic heard its voice,

the stone that speaks.

It tells him how it was found

in a castle's crumbling loophole,

on the dome of a ruined fane,

how it became the keystone

to the arch of a bridge.

It tells him how,

a small shell nestled in the sand

eons ago.

The sand, a desperate lover,

tightened it like a fierce embrace

until they became one,

a stone on the summit of a hill

far from the long, gray sea.

                                  KVJ