Η Επιστροφή στις Ρίζες - The Return to the Roots

 My Greek Poems! English version below.

Η Επιστροφή στις Ρίζες

Στο μονοπάτι της φύσης,

εκεί όπου ο χρόνος άφησε τα ίχνη του.

Περπατώντας σε γη παλιά,

στους τόπους που η παιδική ψυχή αλωνίζει ακόμη, συλλογίζομαι:

Την φύση την ξεχάσαμε.

Αφήσαμε πίσω τα φλογερά χρώματα

του Βίκου και της Ανεμώνης.

Την αιθέρια ανάσα της Θρούμπης και του Θυμαριού.

Τον ψίθυρο της χλόης, το βουβό κύμα των σιταριών.

Αλήθεια, ξεχάσαμε τον ύμνο του Σπίνου και των Κορυδαλλών.

Το κάλεσμα των Περδικιών που σμίγουν.

Το τρομαγμένο φτερούγισμα, ριπή αστραπής, των Ορτυκιών, της Φραγκολίνας.

Την ευάλωτη, παιχνιδιάρικη πτήση της πεταλούδας, τον βαρύ βόμβο της άγριας μέλισσας.

 

Περπατώντας σε γη παλιά,

στους τόπους που αναπνέει η μνήμη, συλλογίζομαι:

Δεν βλέπουμε πια μακριά και γύρω μας, το ιερό της λεπτομέρειας.

Κλεισμένοι στον στενό, κρύο κύκλο του εαυτού,

ζούμε σαν να' μαστε σκιές, μοναχικές στον κόσμο,

τριγυρισμένοι από ανθρώπους που ζουν ως να 'ναι κι αυτοί, ο κόσμος όλος.

 

Περπατώντας σε γη παλιά,

στους τόπους που η καρδιά ρίζωσε, συλλογίζομαι:

Τον τόπο που μας γέννησε, αγνοήσαμε.

Την φύση, που ξαλαφρώνει τον ζυγό της σκέψης,

που αφήνει το σώμα και λυτρώνει τον νου, την αρνηθήκαμε.

 

Και όμως,

Περπατώντας σε γη παλιά,

στους τόπους που περπάτησα μικρός,

γυρίζω στην φύση.

Και ξαναγεννιέμαι.

                      ΚΒΓ

 

The Return to the Roots

Upon the path of nature,

where time still holds its ancient tracks.

 

Walking on old land,

in the places where the child's soul still roams, I reflect:

We have forgotten nature.

We left behind the fiery hues

of the Vetch and the Anemone.

The ethereal breath of Thyme and Savory.

The whisper of the grass, the silent wave of the wheat fields.

Truly, we have forgotten the hymn of the Finch and the Skylarks.

The calling of the Partridges that mate.

The startled fluttering, a flash of lightning, of the Quails, the Francolin.

The vulnerable, playful flight of the butterfly, the heavy drone of the wild bee.

 

Walking on old land,

in the places where memory breathes, I reflect:

We no longer see far and around us, the sacredness of the detail.

Locked within the narrow, cold circle of the self,

we live as if we are shadows, alone in the world,

surrounded by people who live as if they, too, are the only world.

 

Walking on old land,

in the places where the heart took root, I reflect:

The land that birthed us, we have ignored.

Nature, which lightens the yoke of thought,

which releases the body and liberates the mind, we have denied.

 

And yet,

Walking on old land,

in the places where I walked as a child,

I turn back to nature.

And I am born again.

                         KVJ