Περίεργη σιωπή - Mysterious Silence

 My Greek poems! English version below.

Η Ορκοδοσία της Σιωπής

Σιγή.

Όταν το δίκιο ήταν δικό μας, σωπάσαμε.

στα σύκα σύκα, στη σκάφη σκάφη

κι εμείς στο δίκιο μας σωπάσαμε.

Μυστηριωδώς σωπάσαμε.

 

Η σιωπή μας ρίζωσε και έγινε ανοχή,

ένα βαρύ φορτίο, αφού σωπάσαμε.

 

Μονολογούσαμε μέσα μας, ψιθυριστά,

κι όταν οι άλλοι μίλησαν, εμείς σωπάσαμε.

Σωπάσαμε, από συνήθεια πια, σωπάσαμε.

 

Όταν το άσπρο το είπαν μαύρο, είχαμε σιγή.

Και όταν το μαύρο το είπαν άσπρο, πάλι σιγή.

Σωπάσαμε.

 

Σωπάσαμε και το δίκιο χάθηκε,

το χάσαμε, αφού σωπάσαμε.

                                                                                     ΚΒΓ

  

A Vow of Silence

Silent.

When the truth was ours, we kept it down.

Mysterious, that silence.

When the stark name surfaced, when the spade was seen,

we did not speak.

Mysteriously silent.

 

Our silence became tolerance. A slow disease.

We spoke only in a whisper to ourselves,

and let the voices of the others swell.

We grew silent out of habit, built a cell.

 

When they said the white is black, we stayed the same.

When they called the black the white, we bowed our heads.

We kept silent, and we lost the voice that mattered.

Our silence took our rights. We watched them scatter.

                                                                           KVJ