Οι Πρόσφυγες - The Refugees

 My Greek poems! English version below.

Οι Πρόσφυγες!

Πόλεμος, θεριό ανήμερο ο εχθρός φωνάζαν

πανικός, ψέματα κι’ αλήθεια μαζί τα βάζαν.

Σαρδέλες στοιβαγμένοι σε κάθε τροχοφόρο,

φεύγανε αφήνοντας το βιός τους από φόβο.

 

Τρέχανε ξυπόλυτοι στα αμάξια για να μπούνε

αδειάσαν όλα τα χωριά πριχού εχθρό να δούνε.

Σε μπόγο σφικτά δεμένα, στον ώμο κρεμασμένα

λίγες ελιές, ξερό ψωμί με δάκρυα μουσκεμένα.

 

Μια χαρουπιά ή μια ελιά ή κι ‘ένα κυπαρίσσι,

έγιναν σπίτι καθενός με δάκρυα να ποτίσει.

Κάποιοι γονιοί φωνάζανε στον γιο τον κανακάρη

φάε παιδί μου το φαγί, μην πρόσφυγας στο πάρει.

 

Ήρθανε τότε κι’ από αλλού, τους έφερε το κύμα

στον μπόγο τους πισώπλατα είχαν χρυσό και χρήμα.

Φάγαν μαζί, χορτάσανε, και έγιναν σαν τις πάπιες

ήρθαν αργότερα πολλοί μέσα σε βάρκες σάπιες.

 

Στον μπόγο τους ούτε φαΐ, ούτε και είχαν χρήμα

κάποιοι φωνάζαν διώξτε τους, άλλοι φωνάζαν κρίμα.

Όσος καιρός κι’ αν πέρασε δεν πρέπει να ξεχνούμε

ποιες κακουχίες, και πληγές, ποιον πόνο κουβαλούμε. 

                                                                           ΚΒΓ


The Refugees!

The beast of war, the enemy they cry,

With truth and lies, the frightened people fly.

They crammed in carriages, a tight and anxious pack,

And left their livelihoods, they could not go back.

 

They ran on foot to find an open door,

And fled their villages before the coming war.

A meager bundle hung upon each frame,

With olives, bread, and tears that called out shame.

 

An olive, cypress, or a carob tree,

Became a home, their shelter to be.

Some parents pleaded with their children spoiled,

"Please eat your food before a refugee has toiled."

 

Soon other people came from across the waves,

Their heavy bundles held the gold that saves.

They sat and ate, and soon became quite filled,

Like lazy ducks upon a water chilled.

 

Then others landed in a broken boat,

With empty bags and little they could note.

Some shouted "Out!" while others cried in pity,

A fractured sound within the ancient city.

                                                         KVJ

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Δίστιχα στην θεά του έρωτα - Couplets to the Goddess of Love

  My Greek poems! English version below. βίντεο με απαγγελία τσιαττιστών 12+1 Δίστιχα στην θεά του έρωτα! Στην Κύπρον τ’ όμορφον νησί, της Αφροδίτης χώρα όπου επαρπάταν η θεά, εξεφυτρώναν φκιόρα   Στον κόσμον η πιο όμορφη, ήτουν η Αφροδίτη τζι’ εδώκαν της το όνομα, στον πιο λαμπρόν πλανήτη   Η Πούλια τζι’ ο Αυγερινός, τα δκυο λαμπρά τα άστρα εν η θεά του έρωτα, ντυμένη μέσ’ τα άσπρα   τζι’εικά’ στην Πέτραν του Ρωμιού, πο’ φκειν η Αφροδίτη ελούννετουν μια κορασιά, τζιαι πέλλανα στο δείν της   Επήρα την στο ιερόν, τζιει κάτω πούν τα Κούκλια τζι’ αζούλεψεν της η θεά, γιατί ήτουν μια κούκλα   Στης Αφροδίτης τα λουτρά, μέσ’ την καρκιάν τ’ Ακάμα εδώκαμεν τον λόον, μας να ζήσουμεν αντάμα   Στο ιερόν τ’ Απόλλωνα, που τον λαλούν Ιλάτην εβάλα την στ’ αγκάλια μου, τζιαι πρωτοφίλησα την   Στην Αφροδίτην την θεάν, εκάμαμεντε τάμαν μόνον αγάπες τζιαι χαρές, να έχουμεν αντάμα   Στης Αφροδίτης της τον ναόν, τ...
Read more

The custom of The Easter Huts

Image
The Easter Huts: In the Threshing Floor of Love, Joy, and Faith The Architects of Tradition The spring of 1905 found Deryneia bathed in a light that seemed to spring from hope itself. In a village of eighty stone houses and four hundred and fifty souls, the construction of the Church of Saint Modestos had brought an unprecedented buzz. However, the true "kingdom" of the day was not found inside the temple, but right next to it: on the old threshing floor, which had been meticulously cleared of manure to welcome the youth. There, far from the solemnity of the elders who watched with "crooked" (judgmental) eyes from the coffee shop, the teenagers had staged their own revolution. Giannis and Ttoullis, their hands soiled with earth and straw, struggled with ropes on the wooden beams. “Tighten the rope on the beam, Gianni!” Ttoullis shouted, wiping dust and sweat from his face. “We don’t want the kalyfi (hut) falling on our heads while the violin is playing!” ...
Read more

Christmas Story!

Christmas Eve Night! A heavy Christmas Eve hung over the world. Outside, the cold cut like a knife through an eerie frost. Inside, the house was equally glacial—a silent freeze that seemed to have sucked all the warmth out of the hearth. An old woman sat alone in her carved wooden rocking chair by the window of the frost-rimed room. She held a family photograph, yellowed by time, clutched in her hands with a sacred intensity. A threadbare, tattered blanket struggled to keep even a flickering warmth within her frail, withered body. Beside her, a lamp blackened by soot and low on oil cast only a faint, yellowish whisper of light into the dense shadows. The old woman gazed with a vacant, unfocused look out the window, her head nodding rhythmically to the motion of the chair. It moved like a steady pendulum, carrying her thoughts far away, beyond the seas and the mountains. Her weary spirit abandoned her tired body and flew to foreign lands to find her only son, whom she had not seen...
Read more